Tagarchief: zelfmoord

Schaam je niet: Stel de vraag van je leven

 

Dit is de titel van een campagne van de Stichting 113 Zelfmoordpreventie.

Een artikel in het dagblad Trouw besteedt aandacht aan de campagne omdat het aantal zelfdodingen onder jongeren vorig jaar ineens flink is gestegen. Vaak gaat het om jongeren die voor het eerst zelfstandig worden, die belangrijke keuzes moeten maken. Maar op jezelf staan betekent ook hulp durven vragen, schrijft Trouw. Daar ben ik het van harte mee eens.

Het artikel in Trouw deed me denken aan een bericht dat ik enige tijd geleden hier publiceerde: Het idee dat het leven vooral leuk moet zijn, is dè ziekte van deze tijd. 

De jongen waar het in het artikel over gaat en die zelfmoord pleegde, stond bekend als een feestganger met een aanstekelijke lach. Hij heette Dominic en was de grapjas van de vriendengroep.

Twee van zijn vrienden blijken goed te hebben begrepen dat het leven vooral leuk moet zijn en dat dit idee in onze maatschappij een dominant idee is waaraan je beter maar voldoet. Als ze met elkaar op stap waren, werd er vooral veel gelachen en veel gedronken. De vrienden aan het woord in Trouw:

Er zit een grens aan het delen van privé zaken menen ze. Achteraf leek het erop dat Dominic een geheim met zich meedroeg, iets wat hij met niemand durfde te delen uit schaamte. Dat blijft geheim.

Dat het geheim blijft vind ik jammer want veel van de pijnlijke of verdrietige gevoelens waarvoor jongeren (en ook niet jongeren) zich schamen zijn helemaal niet iets om je voor te schamen. Daar komt bij dat schaamte de mogelijkheden van veerkracht in mensen kapot maakt. We moeten af van de schaamte.

De ouders van de jongen waren gescheiden. Hij miste Thailand waar hij een paar jaar met zijn vader had gewoond en hij had een verkeerde studiekeuze gemaakt. Geen zaken om je direct voor te schamen. Misschien was zijn geheim niets meer en minder dan dat hij zich soms verloren voelde. Dat hij dus niet altijd meer leuk kon doen. En schaamde hij zich daarvoor. Misschien was de schaamte zelf zijn geheim.

De opleidingsmanager van de MBO school van Dominic heeft door dat je je niet moet schamen:

“Leerlingen komen hier binnen met zestien jaar en gaan weg als ze twintig zijn. Ze leren op zichzelf staan, we leiden ze op in een zelfstandig beroep. Maar op jezelf staan, betekent niet dat je alles zelf moet oplossen. Dat is ook iets dat je in het leven moet leren.”

Ook zijn moeder heeft het door. Zij schreef vlak na de dood van haar zoon een brief aan zijn klasgenoten:

“Ook al heb je nare gedachten die je leven beheersen, er zijn altijd mensen die je willen helpen.”

Ook de directeur van de Stichting 113 Zelfmoordpreventie heeft het door:

Suïcide heeft vaak een mix aan oorzaken. Mensen zitten klem tussen als ondraaglijk ervaren pijn en problemen die onoplosbaar lijken…. Hij wijst op de toegenomen druk op jongeren, om het goed te doen, sociaal en in hun carrière. Helaas zijn ze vaak al goed in staat om een façade op te houden.

De arts, die als schouwarts betrokken was bij deze zelfmoord snapt dat mensen geheimen hebben en recht op privacy en dat mensen redenen kunnen hebben om niet meer te willen leven en kan daar een heel eind in meegaan, maar niet op jonge leeftijd!

Jongeren hebben niet genoeg ervaring om hun problemen of toekomst te overzien. Het is een leeftijd waarop mentale problemen naar boven kunnen komen, maar er zijn ook hulpverleners die daarin gespecialiseerd zijn.

Hij maakt zich grote zorgen over het drank- en drugsgebruik in zijn stad, Groningen.

Het gebruik van cannabis onder jong volwassenen is in tien jaar tijd verdubbeld. “Drinken of blowen is geen oplossing voor levensproblemen”, zegt hij er voor de duidelijkheid maar even bij. Het is ingewikkeld om te praten over pijnlijke ervaringen. Zeker als die onoplosbaar lijken. Als je net op jezelf woont, ga je minder snel naar je ouders. En onder vrienden, in de jongerencultuur, is het kennelijk niet gebruikelijk elkaar door te vragen. Maar iedereen heeft altijd wel iemand in zijn omgeving die hij in vertrouwen kan nemen.

Misschien zijn voor veel jongeren de consumptie van drank en drugs wel heel hard nodig om het leven leuk te houden. Het is in het belang van ondernemingen die drank en drugs verhandelen dat mensen hun pijnlijke of verdrietige gevoelens onderdrukken en het mooist is natuurlijk als ze verslaafd raken. Op dit moment roepen posters in Groningen echter op tot het stellen van de vraag van je leven en je niet langer te schamen.

Misschien is het goed als het in Groningen wat minder ‘leuk’ ‘leuk’ ‘leuk’ wordt. Lees vooral ook: Het idee dat het leven vooral leuk moet zijn is dè ziekte van deze tijd.

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Persoonlijk en politiek

Geluk uit een potje

‘JUST DEAL WITH IT’, schrijft Bram Bakker op ‘de tegel’ aan het eind van het radio interview in het programma Kunststof van 15 oktober 2015. Het interview vindt plaats in verband met het verschijnen van zijn nieuwe boek  ‘Geluk uit een potje’.

“We moeten ‘dealen’ met ingewikkelde emoties en we moeten ze kunnen delen met anderen. Wij zijn groepsdieren. Je moet niet alleen op je eigen planeet een druktemaker zijn.” Bram Bakker is een dwarsligger in de wereld van de psychiatrie maar hij troost zich met de gedachte dat dwarsliggers de rails bij elkaar houden.

Het interview is een echte aanrader voor wanneer u geïnteresseerd bent om meer te weten over wat er tussen de tijd van Jan Foudraine en Dick Schwab in de psychiatrie gebeurde, over het teveel aan medicatie gebruik bij psychische problemen, over de euthanasie/zelfmoord van dichter, schrijver Rogi Wieg en de daarop volgende zelfmoord van dichter, schrijver Joost Zwagerman (een goede vriend van Wieg), over het bezig zijn met ongelooflijk veel projecten en contacten en over goed slapen, veel bewegen en ontspannen. Luister en huiver!

http://www.radio1.nl/popup/terugluisteren-programma/13/2015-10-15

1 reactie

Opgeslagen onder Psychiatrie, Psychologie, Psychologie, proza en poëzie

Zelfmoord Arthur Gotlieb

1506773_627934490608432_2069458916535414386_n

In onderstaand NOS fragment komt de broer van Arthur Gotlieb, de Nederlandse Zorgautoriteit (NZa)-werknemer die zelfmoord pleegde, aan het woord. Zelden hoor je iemand zo rustig en zinnig spreken op de TV.

http://nos.nl/video/634965-broer-gotlieb-arthur-mocht-altijd-de-klappen-opvangen.html

Helaas geeft de NOS  het fragment bovenstaande titel mee want daardoor kan de indruk ontstaan dat Arthurs verhaal ‘een slachtoffer verhaal’ is, terwijl Arthur juist sterk was. Een sterke werknemer van de NZa die door zijn leidinggevenden tot zelfmoord gedreven werd.

Meer over de problemen bij de NZa: http://www.nrc.nl/nieuws/2014/04/10/het-nza-dossier-interne-wanorde-bij-de-toezichthouder/  Een collega psycholoog merkte terecht op: “Ik heb de artikelen in het NRC gelezen en ik vind dat ik geen enkele richtlijn hoef te accepteren van een dergelijke malafide instantie.”

Jammer dat Arthur enkele jaren geleden over ging op het slikken van anti-depressieva. Die helpen meestal niet (zie: https://psychologenpraktijk.wordpress.com/2014/01/10/een-geestelijke-gezondheidszorg-die-ons-disciplineert-staatspsychologie/) en daar komt bij dat Arthur niet echt depressief was!

Ondertussen lagen de directeuren van de farmaceutische industrie samen met de directeuren van zijn werkgever in een vijf sterren zwembad in de zon…

Hoe lang laten we ons nog voor de gek houden?

Ik houd mijn hart vast over de hoeveelheid straatjes die de komende tijd, hangende het onderzoek, schoongeveegd zullen worden en hoeveel goede adviezen onder in een la zullen verdwijnen. En hoeveel berichten over frauderende zorg-verleners er weer zullen verschijnen. Of zou er nu toch iets veranderen in de zorg? Het ene kritische geluid volgt op het andere de laatste weken. In de GGZ bijvoorbeeld het geluid van de Nederlandse psychiater Jim van Os die terug wil naar een persoonlijke diagnostiek. De beroepsvereniging van GZ-psychologen NVGzP, organiseert hier een symposium over. Zie: hier.

Eerder op dit blog over de directie van de NZa die fundamentele mensenrechten ontkent: hier.

Een man zoals Arthur zal als werknemer van de NZa niet per definitie een tegenstander van de marktwerking in de zorg geweest zijn, aangezien de NZa nu juist tot taak kreeg om die markt te reguleren. Arthur kaartte aan dat dit reguleren niet goed gedaan werd en dat was de NZa een doorn in het oog. Daarom werd hem het werken binnen deze organisatie door leidinggevenden onmogelijk gemaakt. Heel simpel door hem weg te pesten.

Grootste probleem met de marktwerking in de zorg blijft dat het steeds meer in de eerste plaats gaat om geld. Om veel geld!

Foksuk-MedZ-2

Mocht u meer willen lezen over Arthur Gotlieb en de NZa lees het boek: ‘Werk Arthur de deur uit’. Dagboek van een ongewenste werknemer.

7 reacties

Opgeslagen onder Persoonlijk en politiek, Psychologie, Zorgverzekeringen

Een goed gesprek voorkomt ruzie en zelfmoord

Het is nu in korte tijd de zoveelste keer dat ik ergens hoor of lees: “Een goed gesprek, dat is waar mensen behoefte aan hebben…. ” Het lijkt alsof goede gesprekken een schaars goed geworden zijn.

De eerste keer…

Mijn supervisor zei: “Ach, een uurtje praten over je gezin is voor iedereen goed”. Deze eenvoudige spontane opmerking nam een boel ‘zwaarte’ bij me weg. Het was voor mijzelf dan ook een goed gesprek. Mijn leerdoel was om niet zo keihard en prestatiegericht te werken met een cliënt, zodat ik meer gebruik kon maken van mijn intuïtie. Omdat de ‘zwaarte’ weggenomen was konden de intuïtie en het filosoferen weer op gang komen.

Enkele weken later…

In het weekblad De Groene las ik een artikel van Margreet Fogteloo en Casper Thomas : ‘Iedereen psycholoog’. Het is geschreven naar aanleiding van de recente affaire rond de sociaal psycholoog Diederik Stapel die fraude pleegde met gegevens uit onderzoek. Daarnaast is het  bezwaar dat Stapel met nogal wat onderzoeksuitslagen komt met een hoog ‘nogal wiedes’ gehalte. De sociale psychologie ligt onder vuur.

In bestsellers kun je slimme psychologische trucs vinden die je rijker, gelukkiger en gezonder kunnen maken. En die trucs zijn dan zogenaamd op gedragswetenschappelijke kennis gestoeld. De sociale psychologie lijkt de plaats in te willen nemen van de theologie of de filosofie.

Trudy Dehue (wetenschapsfilosoof) en Alfred Lange (hoogleraar klinische psychologie) komen hierover in De Groene aan het woord.

Dehue (bekend van het boek ‘De depressie-epidemie’) plaatst het succes van de psychologie in het licht van het voortschrijdend liberalisme. Iedereen is in dit systeem verantwoordelijk voor zijn eigen geluk en als dat niet lukt ben je een ‘loser’. Mensen moeten aan zichzelf werken, waarbij een coach tegen forse tarieven helpt, als was hij of zij een goede vriend of een wijze schoonmoeder. Als de nieuwe inzichten van de coach gebaseerd zijn op onderzoek ervaren de zoekende zielen de adviezen als bewezen dus waar. Wetenschap als dogma zoals de bijbel dat vroeger was.

Eigenlijk is in de individualistische maatschappij iedereen psycholoog – bij voorkeur van zichzelf, meent Dehue. Zij noemt de sociale psychologie ‘de geïndividualiseerde vorm van sociologie’.

De macht van de sociologie en politicologie in de jaren zestig en zeventig – de tijd van de maakbare samenleving – is overgenomen door de sociale psychologie. Niet voor niks floreert in het tijdperk van het maakbare ‘ik’ het tijdschrift Psychologie, dat sinds de oprichting dertig jaar geleden is gegroeid tot inmiddels ruim honderdduizend lezers per maand.

Tekenend voor het succes van het tijdschrift is de verklaring van hoofdredacteur Sterre van Leer: ‘Alles is een keuze geworden en daarbij is er behoefte aan richting. Zoals dat vroeger in de kerk gebeurde en door je naasten die je hielpen bij dagelijkse problemen. De verworven openheid en vrijheid hebben ons veel gebracht maar we moeten het wel allemaal zélf invullen. Onze missie is mensen meer inzicht geven in zichzelf en het gedrag van anderen.’
Het blad ‘dat antwoord geeft op vragen die iedereen op de lippen heeft’, schrijft vooral over emoties, relaties, persoonlijkheid en over alles wat met het brein te maken heeft. Maar ze geven ook online trainingen, zoals deze maand ‘de eerste online cursus in de wetenschappelijke psychologie’. De thuiscursus is keurig wetenschappelijk verantwoord ontwikkeld in samenwerking met psychologen van diverse universiteiten.

Volgens Trudy Dehue hebben de meeste mensen ‘diep in hun hart meer behoefte aan een gewoon goed gesprek dan aan een therapie of een zoveelste test’.

Onze samenleving is langzamerhand gepsychologiseerd, en dat gaat verder dan de belangstelling voor de thematiek. Mensen praten in psychotherapeutische termen als ‘dicht bij jezelf blijven’ of ‘dat voelt niet goed’.
Alfred Lange moppert erop: ‘… de maatschappij is complexer geworden maar ook zijn mensen verwender. Ze willen overal meteen een oplossing voor. Je mag niet meer verlegen zijn, er mogen geen problemen zijn. We kunnen niet meer leven met problemen. Door al die assertiviteitstrainingen krijg je van die aangeleerde assertiviteit bij mensen die het eigenlijk niet zijn.’

Voor de derde keer…

images-1

‘Beachy head’, Engeland

Opnieuw een artikel uit de Groene. Deze keer over zelfmoord en de Japanse cultuur: De mythe van de eervolle suïcide, van Jan Willem van Poortvliet.

De hoge zelfmoordcijfers in Japan blijken niet zozeer te maken te hebben met de cultuur van de samoerai en de kamikazepiloten maar met een schrikbarend gebrek aan hulp voor mensen met zelfmoordneigingen.

Uit onderzoek van Rene Druignan, een gezondheidseconoom in Tokio die jaren onderzoek deed naar suïcide blijkt dat wanneer mensen na een zelfmoordpoging in het ziekenhuis komen, ze bij hun ontslag een gesprek hebben van gemiddeld vier minuten met een psychiater die in die tijd vooral bezig is met het uitschrijven van een recept voor pillen. Therapie wordt nauwelijks aangeboden. Telefonische hulpdiensten voor mensen in geestelijke nood zijn overbezet en nauwelijks bereikbaar.

In Japan is net als in veel andere landen economische crisis en wil de regering dat oplossen met bezuinigingen. Mogelijk was de therapie-situatie in Japan beter vòòr de bezuinigingen maar dat verteld het artikel in de Groene niet.

Tot ergernis van Druignan is het zelfmoordhandboek The Complete Manual of Suicide van Wataru Tsurumi wél overal in Japan voorhanden, meten de media ‘spectaculaire’ zelfmoorden breed uit en keren levensverzekeraars ook bij suïcide uit.

Druignan een een documentaire gemaakt over dit onderwerp: ‘Saving 10.000’. Aan het einde er van komt een oude man aan het woord. Tijdens zijn werkzame leven heeft hij jarenlang de lijken uit zee gevist van mensen die van een bepaalde rots sprongen. Nu surveilleert hij daar samen met andere vrijwilligers. Als hij iemand langere tijd op een plek ziet staan, gaat hij eropaf: “Ze wachten vaak tot zonsondergang voor ze ­springen”, vertelt hij. “We hebben uren de kans om een gesprek te beginnen. Vaak willen de mensen niet meer dan dat iemand naar hun verhaal luistert”.

De getallen lijken deze zelfmoordsurveillant gelijk te geven. In de afgelopen jaren zijn 264 mensen uiteindelijk niet gesprongen nadat ze door iemand waren aangesproken. De overgrote meerderheid heeft de draad van het leven weer opgepakt.

En nog een keer

De filosoof Frank Meester hoorde ik in het programma Boeken van Wim Brands zeggen dat we geen filosofische gesprekken meer kunnen voeren: “We kunnen niet meer met elkaar filosoferen over wat we belangrijk vinden. In plaats daarvan maken we ruzie met elkaar”. Voor het gemak noem ik een filosofisch gesprek, een goed gesprek. Een gesprek waarin men naar elkaar luistert.

Waar een goed gesprek al niet goed voor is!

2 reacties

Opgeslagen onder Persoonlijk en politiek, Psychologie