Tagarchief: vaders

‘Spoken word’

Dit optreden van de ‘spoken word’ kunstenares Babs Gons gaat over verloren vaders. ‘Spoken word’ is een nieuwe kunstvorm, erg in opkomst. Dit is goed nieuws.

Over verloren vaders gesproken, eerdere berichten op dit web-log met dit thema waren ondermeer: ‘Ontmande vaders’ en ‘Vader is een soort aanhangsel geworden’. Het ligt vaak niet alleen aan de vaders als zij geen plaats meer innemen in het leven van hun kinderen. Babs Gons verwoordt het probleem voor de kinderen heel mooi.

Ik vond het filmpje van deze kunstenaar dankzij een artikel in de Correspondent van Marco Martens, schrijver en ‘spoken word’ artiest. Lees vooral het hele artikel. Martens ziet ‘spoken word’ als een oefening in kwetsbaarheid.

De voordracht is in deze stroming minstens zo belangrijk als de tekst. Daarnaast zijn er overeenkomsten te vinden met rap, stand up-comedy en theater; ritme, mimiek en timing zijn belangrijke bouwstenen in een spokenwordvoordracht. Niet voor niets zie je spokenwordartiesten zelden lezen vanaf papier; veelal dragen ze uit het hoofd voor.

Advertenties

1 reactie

Opgeslagen onder Psychologie, proza en poëzie

Het geheim van mijn vader

marlieskleiner-650x300

Het geheim van mijn vader is een observerende documentaire waarin Marco’s dochter, Marlies, het gesprek aan gaat met haar vader over zijn incestverleden. Ze reizen samen af naar zijn stacaravan in de bossen in Harfsen. Gedurende hun weekend weg, gaan zij het gesprek met elkaar aan over de grote verschillen die Marlies en haar vader hebben ervaren gedurende hun jeugd. Ondanks Marco’s tragische en onveilige jeugd, heeft hij Marlies veilig en liefdevol grootgebracht.

Terecht schrijft de redacteur van NPO Doc over de filmmakers:

“Knap hoe jullie zo’n moeilijk onderwerp hebben vastgelegd en mooi om te zien hoe vader en dochter dichter bij elkaar komen”.

Ik zag de film op NPO Doc maar hij is hier te zien. Duur: 15 minuten. Heel erg de moeite waard.

http://www.worldvisualsfilm.nl/het-geheim-van-mijn-vader/

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Psychotherapie - Rouwen, Psychotherapie - Trauma

Papa, waar ben je?

Papaoutai? 

Papaoutai is de fonetische schrijfwijze van ‘Papa, où t’es?’, wat spreektaal is voor ‘Papa, où es-tu?’. Dit is de titel van een liedje van de Belgisch-Rwandese singer-songwriter en rapper Stromae. Hij groeide op zonder vader in een arme Brusselse buitenwijk en is al meer dan tien jaar bezig binnen de muziekwereld.

https://i1.wp.com/c2.plzcdn.com/ZillaIMG/834470760bc052d98b97e10385160cbf.jpg

In dit liedje vraagt hij zich af waar zijn vader vandaan komt en voegt daar aan toe dat hij dan wel zou weten waar hij naar toe wil. Wie zoekt, die vindt, zegt zijn moeder. Zijn vader vertrekt dikwijls en laat het gezin in de steek, maar is nooit veraf. Als excuus hiervoor zegt zijn moeder dat zijn vader aan het werk is.

Hij dringt aan bij zijn moeder. Hij wil weten waar zijn vader zich verstopt en is het wachten beu: hij heeft al minstens duizend keer zijn vingers geteld om de tijd te verdrijven. Hij begint aan zijn geloof in het zien van zijn vader te twijfelen.

Op een dag zal iedereen vader worden zingt hij, en ook verdwijnen, net als zijn eigen vader. Hoe zou hij zelf als vader zijn, vraagt hij zich af. We weten allemaal hoe baby’s gemaakt worden, maar hoe vaders gemaakt worden is een ander verhaal. Hij vraagt zich steeds opnieuw af waar zijn vader is. Papaoutai?

Eerder op dit blog over vaders hier en hier en hier.

Meer over Stromae hier. Daar kun je ook de videoclip zien die hij gemaakt heeft bij Papaoutai en die erg de moeite waard is om te bekijken.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Psychologie