Tagarchief: privacy

Medisch beroepsgeheim

Minister Schippers zit al enige tijd aan het medisch beroepsgeheim te morrelen. Hiertegen zijn een aantal argumenten verzameld onder lezers van de Correspondent door Sander Heijne.

– Het kabinet is zo gefixeerd op het bestrijden van fraude en het oneigenlijk gebruik van publieke middelen, dat het de belangrijkste verworvenheden van onze samenleving uit het oog dreigt te verliezen.
– De fraudegevallen die worden aangevoerd ter verdediging van ingrepen in het medisch beroepsgeheim, zijn binnen de huidige wetgeving aan het licht gekomen. Dus welk probleem wil het kabinet precies oplossen?
– Inperking van het medisch beroepsgeheim zal artsen verleiden bepaalde zaken niet op te nemen in de medische dossiers. Dit zal medische missers in de hand werken.
– Patiënten zullen geen open kaart meer spelen met hun dokter. De maatregel zou hierdoor ineffectief zijn in de bestrijding van fraude.

Het wordt hoog tijd dat het Ministerie en de zorgverzekeraars artsen weer gaan vertrouwen.

CM7v9LOUYAEYX2M

 

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Persoonlijk en politiek, Zorgverzekeringen

Privatiseren en privacy in de zorg

Samen met enkele collega’s had ik onlangs een gesprek met twee journalisten van Follow the Money: Krijn Schramade en Eelke van Ark. Zij doen onderzoek naar hoe het precies zit met de bedreiging van de privacy in de zorg. Het is eigenlijk hun werk om onthullingen te doen die met geld te maken hebben en in dit geval hebben de bedreiging van de privacy en bepaalde geldstromen een verband. Hoe dit precies werkt dat gaan zij uitzoeken.

Het verzamelen van privacy-gevoelige informatie heeft iets te maken met de wens van de overheid om voorspellingen te doen ten aanzien van waar en wanneer bepaalde ziekten en stoornissen zullen opduiken. Er is aangetoond dat de voorspelbaarheid van de database van de overheid te verwaarlozen is maar toch wil de overheid met de database doorgaan. Waarom?

Het publiek weet eigenlijk niet wat de privacy-schending in de zorg voor hen betekent. Ook daar komt, mede door de inspanningen van  ‘Follow the Money’, hopelijk een einde aan.

Voorafgaand aan het gesprek probeerde ik mijn eigen gedachten te ordenen over privatisering, geld en privacy. Een weergave van deze gedachten aangevuld met wat ik tijdens het gesprek wijzer werd staat in deze blogpost. Met dank aan iedereen die er bij aanwezig was.


Als ik advocaat van de duivel (ik heb Schippers in gedachte) was, zou ik ook over zorg-verleners kunnen denken: Het kan hen gewoon niet schelen dat er te veel geld aan zorg uitgegeven wordt. Zij willen werk creëren voor zichzelf en lekker belangrijk zijn. Hoe langer de wachtlijsten hoe liever volgens hen. Zij lijden aan de zogenaamde ‘obsessieve-compulsieve behandelstoornis’ waardoor steeds meer mensen afhankelijk worden van zorg.

Ik begrijp deze duivel best. Daag ze uit die zorg-verleners, laat ze concurreren. Pak ze aan, schud ze wakker. Wie kan de beste zorg geven tegen de laagste prijs?

Marktwerking als oplossing voor de wachtlijsten en de stijgende kosten. En de patiënt moet ook aangepakt; die moet leren zoeken naar de beste en de goedkoopste zorg en polis. Dat dit tot keuzestress leidt doet er niet toe. En zo langzamerhand raakt de duivel mij kwijt.

Het op deze manier aanpakken van zorg-verleners en patiënten, dat kunnen de zorgverzekeraars mooi doen, denkt de regering. En wàt de beste zorg is, dàt bepalen de zorg-verzekeraars ook want dat kunnen de patiënten niet, de zorg-verleners kunnen het niet en hun beroepsverenigingen en opleidingen kunnen dat ook niet. Trouwens in de besturen van die beroepsverenigingen en opleidingen hebben de overheid en de markt-denkers nog wel wat vriendjes zitten dus die gaan de marktwerking in de zorg niet tegen houden. Ondanks de protesten gaan we de privatisering er door drukken. We zullen de NZa (Nederlandse Zorg autoriteit) oprichten, de marktmeester. Die gaat zorgen dat alles eerlijk verloopt. En wie dit beleid tegenwerkt zullen we marginaliseren en intimideren. En zo zullen we ervoor zorgen dat de zorg goedkoper wordt. Althans, onder die vlag gaan we het privatiseren aan de kiezers en de patiënten verkopen. Want minder kosten en minder wachtlijsten, dat wil iedereen. Briljant!

Maarrr…. Het is een algemeen bekend verschijnsel dat concurrentie uiteindelijk tot monopolievorming leidt. Dit is een wetmatigheid die zowel kapitalisten als communisten erkennen. Steeds meer fusies, steeds meer macht bij steeds grotere zorgverzekeraars. Deze markt is niet vrij. Er zijn wurgcontracten (tussen verzekeraar en zorg-verlener) uit voort gekomen en een heleboel bureaucratische ellende. Want de zorg-verleners moeten in het keurslijf van de markt gedrukt worden en dat moet gecontroleerd worden.

En wat blijkt nu tot overmaat van ramp: De marktmeester (NZa) is corrupt. Natuurlijk is die corrupt. Het gaat hem ook niet om zorg maar om geld. En zo zitten we nu met de gebakken peren.

formcartoon_10242_e2da68d92a7dbbef23c36edf0b4977cab7052b0c-484x302


Vòòr de marktwerking was de zorg mogelijk te duur. Maar of het nu minder geld kost, is heel erg de vraag. Velen denken dat de zorg nog steeds teveel kost en nu blijft er ook nog eens veel geld steken bij de zorgverzekeraars en de groeiende bureaucratie. Er zitten inmiddels bij de zorgverzekeraars snelle jongens en meisjes in de directies die niets meer met zorg en solidariteit hebben. Zij hebben iets met geld en reclame, met manipulatie en winst. Meer winst dan ooit waarbij het sterk de vraag is of al die winst nodig is om goed te kunnen verzekeren.

In het Parool schrijft psychiater Cobie Groenendijk onder de kop ‘VERZEKERAARS BEGRIJPEN DE ZORG NIET:

De privatisering van de zorg, die sinds 2006 is doorgevoerd, heeft ons meer kwaad dan goed gebracht. De totale kosten van de zorg zijn fors toegenomen, zorgverzekeraars hebben hun kassen gespekt, de kwaliteit van zorg is eerder gedaald dan gestegen, patiënten komen voor steeds hogere kosten te staan en de privacy en het beroepsgeheim staan onder druk.

Vóór de zorgverzekeringen hadden we de ziekenfondsen. Weet u het nog? Die waren in de 19e eeuw opgericht vanuit de arbeidersbeweging of uit liefdadigheid. Winst maken was juist niet de bedoeling. Rond 1980 kwam de vrije markt ideologie naar Nederland. Solidariteit werd een vies woord. Dit hebben we o.a. te danken aan Mrs. Thatcher: ‘There is no such thing as society’.

Als de markt echt vrij was zou het meeste geld misschien naar de beste zorg-verleners gaan. Maar geld wat naar die bèste zorg-verleners zou moeten gaan komt nu terecht bij de directies van zorgverzekeraars, bij de bureaucratie rond de zorg en bij de corrupte directeur van de NZa.

De bèste zorgverleners zijn volgens mij degenen die naast het bijhouden van hun vak, hechten aan zowel kwaliteit als aan hun autonomie en beroepseer, kritisch kunnen staan tegenover hun eigen ‘obsessieve compulsieve behandelstoornis’ en kritisch staan tegenover een onsolidair beleid waarbij het recht op privacy structureel geschonden wordt. Maar deze kritische en aan vrijheid hechtende zorg-verleners worden nu juist gemarginaliseerd, geïntimideerd en/of afgestraft, omdat zij geen wurgcontracten willen afsluiten met zorgverzekeraars en niet mee willen doen aan het verplicht aanleveren van privacy-gevoelige informatie. Ministers Schippers zet deze zorg-verleners weg als een stelletje cowboys. Maar al die zorg-verleners die niet dit systeem mee willen doen zijn geen cowboys uit het wilde westen maar juist dappere ridders! Meer over kritische zorgverleners, kwaliteit en zorg: klik hier.

Misschien gaat er op dit moment inderdaad teveel geld naar zorg-verleners die gevoelig zijn voor de perverse prikkels van de markt. Deze zorg-verleners doen hun werk niet meer met dezelfde motivatie als wij gewend zijn in de zorg. De meeste zorg-verleners hebben namelijk voor dit beroep gekozen omdat ze anderen graag helpen. Daar halen ze plezier en voldoening uit. En natuurlijk verdienen ze er geld mee.

Patiënten gaan er van uit dat hun huisarts, verpleegkundige, ziekenverzorger, chirurg, fysiotherapeut, psycholoog in principe hun werk doen vanuit compassie en interesse. Dit uitgangspunt is het fundament van de zorg, al moeten we ons natuurlijk realiseren dat het helpen en het zorgen geld kost. Maar door het beleid en het financieringssysteem zoals het nu is, worden zorg-verleners steeds sterker in het bureaucratische keurslijf van de markt gedwongen (elke minuut zorg moet geregistreerd en gefactureerd worden) totdat het ondanks al hun compassie en interesse niet meer mogelijk is om hun werk goed te doen.

Waarom moeten wij leven in een wereld waarin we elke minuut zorg moeten registreren en afrekenen? Waarom staan wij toe dat profiteurs zoals directies van zorgverzekeraars hier rijk van worden? Dit is allemaal mogelijk geworden door angst! Angst om niet meer te kunnen voorzien in de kosten van levensonderhoud als je het beroep van zorg-verlener hebt. En door deze angst zijn we met zijn allen heel ver afgedwaald van de oorspronkelijke bedoeling van een zorg-verzekering nl. compassie en solidariteit.

We hebben het nog niet echt door hoever we afgedwaald zijn en hoeveel schade dit toebrengt aan de zorg. Dit is het verhaal van de kikker die niet door heeft dat de temperatuur van het water waarin hij leeft aan het stijgen is. Die kikker past zich aan aan het steeds heter wordende water totdat hij plotseling dood is.

Zoals altijd gaat er ook veel geld naar de farmaceutische industrie. De directeur van de NZa werd onlangs niet voor niets gefêteerd door een farmaceut. Waar de farmaceutische industrie in de GGZ naar toe werkt is dat zorg-verleners worden verplicht om de klachten van hun cliënten met pillen af te handelen. De trend is om mensen met psychische klachten een stoornis aan te praten die behandeld moet worden met een pil en dus niet met een goed gesprek met een kundige psycholoog want daar moet op bezuinigd worden. Een goed gesprek kost tijd en tijd is geld.

Als Schippers haar zin krijgt en artikel 13 uit de Grondwet (het artikel dat de vrije keuze in de zorg regelt) wordt gewijzigd dan zullen de beste zorg-verleners, de onafhankelijke, kritische zorg-verleners die de privacy van de patiënt of cliënt willen waarborgen, geen enkele ruimte meer hebben om hun werk te doen binnen dit stelsel. Deze zorg-verleners hoeven dan namelijk helemaal niet meer vergoed te worden door de zorgverzekeraars. Het is slikken of stikken voor hen.

Wettelijk vastgelegde hulp

Het aantasten en uiteindelijk afschaffen van de vrije keuze in de zorg is een ernstige bedreiging van de vrijheid en doet denken aan de Artsenkamer uit de Tweede Wereldoorlog die de Duitse bezetter oprichtte om grip te krijgen op de Nederlandse medische stand. Joden mochten namelijk niet meer in de wachtkamer. De meeste Nederlandse artsen achtten de ideeën-leer van deze nieuwe organisatie in strijd met de door hen afgelegde eed van Hippocrates. Bij het afleggen van deze eed is ook de privacy geregeld: ‘Al wat ik als hulpverlener zal zien of horen, ook van het privé-leven van de patiënten zal ik voor mij houden, in de overtuiging dat zulke dingen geheim moeten blijven’.

In reactie op de protesterende artsen stelden de Duitsers daarom vanaf 1943 het lidmaatschap van de Artsenkamer voor de Nederlandse artsen verplicht. De Nederlandse artsen richtten het Medisch Contact op, een collectief verzet en informatienetwerk en riep de artsen op om afstand te doen van hun artsentitel. Ze organiseerden een bordjes-actie waarbij artsen hun titel op het bordje voor de deur afplakten om daarmee symbolisch afstand te doen van hun titel. Daarop volgden helaas acties van groepen NSB-ers die het woord ‘Arts’ op de huizen kalkten.

De titel huisarts onder de naam is afgeplakt met pleisters.

De titel huisarts onder de naam is afgeplakt.

Actie van NSB-ers tegen artsen van het Medisch Contact.

Actie van NSB-ers tegen artsen van het Medisch Contact.

Ik ken Nederlandse GZ-Psychologen die anno 2014 hun titel hebben ingeleverd om onder alle macht en controle van Schippers en de zorgverzekeraars uit te komen. Zij sluiten geen contracten, weigeren privacy-gevoelige informatie door te geven en hebben hun titel ingeleverd. Hun cliënten betalen de zorg geheel zelf. Maar deze vrije zorg-verleners moeten ervoor uitkijken dat zij niet een zogenaamd ‘economisch delict’ plegen. Want voordat ze het weten kunnen zij worden aangeklaagd voor het feit dat zij wettelijk vastgelegde hulp geven! Deze zorg-verleners moeten hun cliënten er regelmatig aan herinneren dat zij voor de behandeling van hun klachten eigenlijk via de huisarts naar een BIG geregistreerde hulpverlener moeten die binnen het systeem valt.

Inmiddels zijn er al enkele voorbeelden van zorg-verleners die voor dit zogenaamde economisch delict aangeklaagd zijn. Deze zorg-verleners zijn veelal bij de rechter in het gelijk gesteld. Maar ondertussen zijn zij onder extreem hoge druk gezet. Hun liefde voor hun vak gedoofd door keiharde bestuurders, uitgehold door de hebzucht van commerciële zorgverzekeraars.

Natuurlijk zijn er grote verschillen tussen het verplichte lidmaatschap van de Artsenkamer in de Tweede Wereldoorlog en het huidige beleid waarbij zorg-verleners verplicht worden tot het sluiten van contracten met zorgverzekeraars, maar het geeft te denken.

Als psycholoog ben ik enkele jaren geleden lid geworden van het netwerk van contractvrije psychologen om samen met anderen sterker te staan tegenover de intimidatie die van het beleid en de zorgverzekeraars uitgaat. Zo zijn er in Nederland in de afgelopen jaren netwerken ontstaan van vrije fysiotherapeuten, vrije artsen en psychiaters.

Waarom staan wij toe dat privacy in de zorg niet meer mogelijk is? Dat er een eind is gekomen aan de vertrouwensrelatie met onze zorgverlener?

Stel je voor dat de regering zou zeggen dat we niet meer dan 12 kilometer per dag zouden mogen fietsen, dan zouden we toch op onze achterste benen gaan staan! Er zouden vele zwarte fietsuren gereden worden. Waar bemoeit de regering zich mee! Maar ten aanzien van de zorg laten we de inmenging in ons privéleven toe.

Wanneer een cliënt een premie betaalt voor zijn zorgverzekering zou hij per definitie vrij moeten zijn in zijn keuze van therapeut/behandeling.  Stel je voor dat bij het afsluiten van een hypotheek de banken zouden gaan bepalen in welk huis je moet gaan wonen! Ook hierbij zouden we op onze achterste benen gaan staan maar in de zorg laten we onze vrijheid afnemen.

Begrenzen

Het is duidelijk dat we toe moeten naar een ander financieringssysteem in de zorg toe en de vraag is: Hoe bouw je daar zowel kwaliteit àls betaalbaarheid àls liefde, solidariteit en privacy in? Dat is de uitdaging!

Misschien is het denken in grenzen hierbij wel van centraal belang. De overheid beweert nog steeds dat ze wil bezuinigen (de kosten begrenzen) maar het is de vraag of we de overheid nog kunnen geloven. Als het gaat om geld uitgeven aan oorlogen dan geldt de bezuinigingslogica ineens niet. In ieder geval leidde het marktdenken van deze overheid volgens velen niet tot een begrenzing van de kosten.

Ik spreek bij het ontwikkelen van een nieuw financieringssysteem liever van begrenzen dan van bezuinigen. En dan moet het begrenzen van twee kanten komen. Aan de ene kant moeten zorgverleners leren zichzelf te begrenzen in hun zorg-obsessie en moeten zij zich laten begrenzen. Ziek zijn en verdrietig zijn hoort bij het leven. In plaats van te streven naar de maakbare samenleving moet er een streven komen naar de duurzame samenleving. Zorgverleners moeten zich laten begrenzen maar niet door een commerciële partij die zijn eigen hebzucht niet kan begrenzen. En dat is de andere kant. Ook degenen die de pot met geld moeten bewaken en verdelen moeten zichzelf in hun regelzucht, hebzucht en macht begrenzen en zich laten begrenzen. De overheid zou zich hìer voor moeten inzetten. In woord en daad.

De meeste zorgverleners doen hun werk in principe niet om er rijk van te worden. Dat is een mooi begin. ‘Survival of the kindest‘ in plaats van ‘Survival of the fittest’. Er is genoeg geld en tijd voor zorg. Het moet alleen eerlijk verdeeld worden. We hoeven niet te denken in schaarste.

Om met Gandhi te eindigen: ‘There is enough for men’s need but not for men’s greed’.

Ik wens de journalisten van Follow The Money veel succes en dank de psycholoog Guido Williams van wie ik het begrip ‘obsessieve-compulsieve behandelstoornis’ met plezier heb geleend.

1 reactie

Opgeslagen onder Psychologenpraktijk Gerie Hermans, Zorgverzekeringen

Laten we eerlijk vechten

‘Let’s fight fair’ staat er geschreven onder het logo van Crowdsuing. Wat is Crowdsuing? Bekijk dit filmpje.

Een van de zaken waar Crowdsuing momenteel tegen vecht is de inbreuk op de medische privacy.

Wie weet kan Crowdsuing iets betekenen voor het netwerk van zelfstandige, contractvrije psychologen dat op het moment door de overheid wordt gediskwalificeerd. Zie mijn vorige blog: Psychologen luiden de noodklok.

 

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Psychologie

Korte en duidelijke video over privacy in de medische wereld

… en wat u er aan kunt doen om die privacy te behouden.

specifieke_toestemming_22_04_2014_14_37_20

https://www.specifieketoestemming.nl/

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Psychologie

De jacht op uw medische gegevens

Zorg-verzekeraars willen prestaties van zorg-verleners vergelijken. Op zich is dit een begrijpelijke wens. Wie wil niet weten wie ons het snelst en het best van onze klachten en problemen kan afhelpen?

Om deze vraag te beantwoorden hebben de zorgverzekeraars de Stichting Benchmark GGZ (SBG) opgericht. Deze verzamelt data met het DIS (Diagnose Behandel Combinatie Informatie Systeem). Psychiater Jim van Os noemt DIS een geldverslindend datakerkhof met een voorspellende waarde van 5%. Met DIS gaan we dus geen antwoord op deze op zich goede vraag krijgen.

DIS blijkt een van de meest risicovolle databases. De verdediging van de Nederlandse Zorg autoriteit (NZa), Zorgverzekeraars Nederland en SBG is dat de gegevens die er in staan zijn ‘gepseudonimiseerd’. Maar dit betekent in het geheel niet dat de gegevens zijn geanonimiseerd. Na enig doorzoeken met behulp van de persoonsgegevens van het CBS (Centraal Bureau voor de Statistiek) zijn de gegevens gewoon tot een individu te herleiden.

DIS is onethisch, onwettig en onwetenschappelijk. Toch willen zorgverzekeraars er mee doorgaan. Volgend jaar wordt het systeem verder doorgevoerd. De software ligt al klaar. Dan weet de zorg-verzekeraar niet alleen dat u voor een seksuele stoornis in behandeling bent geweest maar nog iets nauwkeuriger, dat u fetisjist bent.

Cliënten die een privacy-verklaring ondertekenen krijgen in veel gevallen hun vergoeding niet of veel later. Dit is een manier van zorgverzekeraars om macht uit te oefenen.

Kijk vooral naar deze uitzending van Zembla

http://www.uitzendinggemist.nl/afleveringen/1411586

1506773_627934490608432_2069458916535414386_n

Degene die u het snelst en het best kan helpen is iemand waar u zich bij op uw gemak voelt. Uit onderzoek is gebleken dat de relatie met de zorg-verlener op zich zelf, het meest bepalend is voor het succes van een therapie.

Wat voor organisatie de NZa is kunt u hier lezen.

Over een privacy-lek bij de Inspectie voor de Gezondheid hier.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Persoonlijk en politiek, Psychiatrie, Psychologie, Psychotherapie, Zorgverzekeringen

Zelfmoord Arthur Gotlieb

1506773_627934490608432_2069458916535414386_n

In onderstaand NOS fragment komt de broer van Arthur Gotlieb, de Nederlandse Zorgautoriteit (NZa)-werknemer die zelfmoord pleegde, aan het woord. Zelden hoor je iemand zo rustig en zinnig spreken op de TV.

http://nos.nl/video/634965-broer-gotlieb-arthur-mocht-altijd-de-klappen-opvangen.html

Helaas geeft de NOS  het fragment bovenstaande titel mee want daardoor kan de indruk ontstaan dat Arthurs verhaal ‘een slachtoffer verhaal’ is, terwijl Arthur juist sterk was. Een sterke werknemer van de NZa die door zijn leidinggevenden tot zelfmoord gedreven werd.

Meer over de problemen bij de NZa: http://www.nrc.nl/nieuws/2014/04/10/het-nza-dossier-interne-wanorde-bij-de-toezichthouder/  Een collega psycholoog merkte terecht op: “Ik heb de artikelen in het NRC gelezen en ik vind dat ik geen enkele richtlijn hoef te accepteren van een dergelijke malafide instantie.”

Jammer dat Arthur enkele jaren geleden over ging op het slikken van anti-depressieva. Die helpen meestal niet (zie: https://psychologenpraktijk.wordpress.com/2014/01/10/een-geestelijke-gezondheidszorg-die-ons-disciplineert-staatspsychologie/) en daar komt bij dat Arthur niet echt depressief was!

Ondertussen lagen de directeuren van de farmaceutische industrie samen met de directeuren van zijn werkgever in een vijf sterren zwembad in de zon…

Hoe lang laten we ons nog voor de gek houden?

Ik houd mijn hart vast over de hoeveelheid straatjes die de komende tijd, hangende het onderzoek, schoongeveegd zullen worden en hoeveel goede adviezen onder in een la zullen verdwijnen. En hoeveel berichten over frauderende zorg-verleners er weer zullen verschijnen. Of zou er nu toch iets veranderen in de zorg? Het ene kritische geluid volgt op het andere de laatste weken. In de GGZ bijvoorbeeld het geluid van de Nederlandse psychiater Jim van Os die terug wil naar een persoonlijke diagnostiek. De beroepsvereniging van GZ-psychologen NVGzP, organiseert hier een symposium over. Zie: hier.

Eerder op dit blog over de directie van de NZa die fundamentele mensenrechten ontkent: hier.

Een man zoals Arthur zal als werknemer van de NZa niet per definitie een tegenstander van de marktwerking in de zorg geweest zijn, aangezien de NZa nu juist tot taak kreeg om die markt te reguleren. Arthur kaartte aan dat dit reguleren niet goed gedaan werd en dat was de NZa een doorn in het oog. Daarom werd hem het werken binnen deze organisatie door leidinggevenden onmogelijk gemaakt. Heel simpel door hem weg te pesten.

Grootste probleem met de marktwerking in de zorg blijft dat het steeds meer in de eerste plaats gaat om geld. Om veel geld!

Foksuk-MedZ-2

Mocht u meer willen lezen over Arthur Gotlieb en de NZa lees het boek: ‘Werk Arthur de deur uit’. Dagboek van een ongewenste werknemer.

7 reacties

Opgeslagen onder Persoonlijk en politiek, Psychologie, Zorgverzekeringen

Nederlandse Zorgautoriteit ontkent fundamentele mensenrechten

Toen ik dit laatste nieuws las op de website van de Koepel voor DBC vrije praktijken (KDVP) dacht ik dat een zichzelf respecterende zorg-verzekeraar dan maar beter ook het bestaan van de Nederlandse Zorgautoriteit kan gaan ontkennen. Als een zorg-verzekeraar tenminste nog op een ethische manier wil ondernemen.

Ik dacht: wat zijn dit voor types die zo’n NZa besturen? Wat blijkt: in de raad van bestuur van de NZa zitten ene meneer Langejan en ene meneer Homan.

Over Langejan schreef de econoom professor Heertje in een column in 2012 al dat deze man een potentaat is. Langejan is volgens Heertje een voorbeeld van iemand die achter de schijn van medemenselijkheid een intrinsiek onmenselijke houding verbergt, die het leven van velen beschadigt. Heertje:

… een voorbeeld (is) de in de schaduw opererende voorzitter van de raad van bestuur van de Nederlandse Zorg Autoriteit (NZA), mr. drs. T.W. Langejan. Met harde hand treedt Langejan op tegen psychiaters en hun patiënten, die zich verzetten tegen de knoet van het frauduleuze DBC-systeem waarbij derden via facturen inzage krijgen in de psychiatrische karakteristieken van de geestelijke gezondheid van patiënten en de wijze van behandeling.

Intimidatie

De medewerkers van Langejan hebben in het recente verleden aan psychiaters intimiderende brieven gestuurd waarin zij worden bedreigd met fysieke vervolging, ingrijpende strafmaatregelen en financiële ontmanteling. In deze inhumane handelwijze wordt Langejan gesteund door de voorzitster van de GGZ Marleen Barth, voorzitster ook van de fractie van de Partij van de Arbeid in de Eerste Kamer. De onderwerpen waar het om gaat – geheimhoudingsplicht en privacy – zijn tegelijk met de mensen die in het geding zijn, psychiaters en patiënten, uit beeld verdwenen.

Onrechtmatig

Tot twee keer toe heeft de rechter, middels een uitspraak van het College van Beroep voor het Bedrijfsleven, Langejan tot de orde geroepen en zijn handelwijze onrechtmatig genoemd en hem opgedragen door een andere toepassing van de DBC-regels de menselijke waardigheid voor artsen en hun patiënten te herstellen. Tot zover, tevergeefs.

Deze man is niet te stuiten als ik Heertje goed begrijp. In DSM classificatie termen zou de man onder de oppositionele gedragsstoornis kunnen vallen. Dat zou hij waarschijnlijk niet zo leuk vinden als dit uit de factuur van zijn psychiater of psycholoog zou blijken en bekend raakt bij zijn zorg-verzekeraar. Want daar gaat het om. Om de facturen of declaraties in de GGZ (Geestelijke Gezondheidszorg).

De KDVP is van mening dat uitwisseling van medische behandelinformatie – waaronder diagnose-informatie – niet noodzakelijk is om zorgvraagzwaarte-informatie door te geven bij declaratie. Op 25 januari 2014 meldt de KDVP:

Op dit moment wordt onderhandeld over de vraag welke informatie zinvol/relevant is bij het bepalen van een zorgvraagzwaarte-indicator. In de onderhandeling hierover gaat men echter voorbij aan de fundamentele conclusie dat voor het vermelden van een valide zorgvraagzwaarte-indicatie op de declaratie geen uitwisseling van diagnose-informatie op persoonsniveau nodig is. … Medewerking aan deze niet noodzakelijke uitwisseling van medische persoonsgegevens is dan ook in strijd met het beroepsgeheim en privacyrechten van cliënten.

En dan het andere lid van de raad van bestuur van de NZa: meneer Homan. Hij is van de fraude-politie. Hij komt graag met schrikbarende voorbeelden zoals een tandarts die op één dag 123 tanden trok bij een patiënt. ‘Linksom of rechtsom’ moet dit uitgebannen worden. En daartoe is er nu een ingewikkeld, privacy-schendend bureaucratisch gedrocht uitgevonden terwijl er eenvoudige manieren zijn te bedenken om fraude te voorkomen zoals bijvoorbeeld het op grote schaal afschaffen van de contracten tussen zorg-verzekeraars en zorg-verleners zodat facturen voortaan via de cliënt lopen. Een cliënt zal nooit toestaan dat een zorg-verlener iets in rekening brengt wat hij niet gekregen heeft.

Met mensen zoals Langejan en Homan hebben we dus te maken.

De NZa ‘in oppositie’ tegen de rechter: gaan eerste en tweede kamer hier een halt toeroepen?

Het lijkt me intimiderend om als Minister de genoemde twee mannen tegenover mij te hebben op het moment dat ze mij ervan proberen te overtuigen dat ik een gerechtelijke uitspraak naast mij neer moet leggen. Of doet de Minister van harte mee met deze oppositionele ‘old boys’?

In een brief aan de Minister over het toezichtonderzoek GGZ – http://www.nvgzp.nl/wp-content/uploads/2014/01/Rapport_toezichtonderzoek_cGGZ_-_vervolg_Europsyche.pdf – doet de NZa (zie punt 3.10) het voorstel om een wettelijke regeling te treffen waarmee de uitspraak van de Rechtbank Amsterdam van 13-11-2013 kan worden teniet gedaan.

Het verzoek van de NZa aan de Minister om niet alleen deze rechterlijke uitspraak, maar ook een effectieve uitvoering van een eerdere CBb (College Bescherming persoonsgegevens) uitspraak te negeren, komt neer op een ontkenning van fundamentele beginselen van onze rechtsstaat en vormt tevens een onhoudbare schending van fundamentele burgerrechten.

Het is aan de Tweede Kamer, maar in het bijzonder aan de Eerste Kamer om een dergelijke regelgeving af te wijzen. En indien de Minister afkeuring tracht te omzeilen door een Ministeriële Regeling te ontwerpen zonder deze te melden bij de Tweede Kamer, dan is hier sprake van een politieke doodzonde.

4 reacties

Opgeslagen onder Persoonlijk en politiek, Zorgverzekeringen