Tagarchief: prestatiedruk

Tips voor dagelijkse voldoening

Wat is dagelijkse voldoening? Het ervaren van geluk door de betekenis van de dingen die we dagelijks doen. En dus niet door de beloning die ze eventueel kunnen opleveren. Op deze manier raken we intrinsiek gemotiveerd en hoeven we ons niet aan anderen af te meten. Deze houding leidt tot veel meer plezier en een beter gevoel over onszelf.

Vier tips voor dagelijkse voldoening van Ernst-Jan Pfauth van De Correspondent:

  1. Je werk, hobby’s en projecten zien als oefenen. Als je alleen maar denkt aan het resultaat van je werk of hobby, haal je er minder plezier uit. Want we worden gelukkig van oefenen en van het verkrijgen van inzicht in hoe we ergens beter in kunnen worden. Ironisch genoeg vergroot oefenen ook nog de kans dat je je doel bereikt.

  2. Ruimte maken voor flow en rust in je leven. Flow is een staat van opperste concentratie waar we als mensen heel veel geluk door ervaren. Het wordt steeds zeldzamer, omdat we elkaar continu afleiden met een stroom aan appjes, mailtjes, bilateraaltjes en vergaderingen. Je kunt je aan de collectieve bezigheidstherapie onttrekken en de kans op flow zo groot mogelijk maken. Daar win je ook tijd mee, die je aan uitrusten kunt besteden.

  3. Je leren richten op anderen. Alles in de prestatiemaatschappij draait om de BV Ik. Dat is zonde, want mensen zijn sociale wezens en doen er verstandig aan zich om elkaar te bekommeren en in elkaar te investeren. Niet alleen steunen we elkaar dan, we halen zelf ook voldoening uit het helpen van anderen.

  4. Actief oefenen in dankbaar zijn. ‘Alle mensen die ik interviewde en die hun leven of zichzelf gelukkig noemden, gaven – zonder uitzondering – aan dat ze actief dankbaarheid beoefenden, en schreven het daaraan toe dat ze zo gelukkig waren.’ Aldus de Amerikaanse wetenschapper en zelfhulpauteur Brené Brown. Veel studies bevestigen haar bevindingen. We vergeten vaak dankbaar te zijn, dus moet je dankbaarheid actief beoefenen.

Dit zijn geen tips die je in één keer toepast. Het zijn eerder tips die je kunt vergelijken met het schoonmaken van je huis. Dat doe je niet één keer, maar moet je onderhouden.

Oefen dankbaarheid maar druk er niet de pijnlijke gevoelens mee weg

Mensen die een dankbaarheidsdagboek bijhouden hebben een lagere bloeddruk, slapen beter, ervaren meer blijdschap en voelen zich minder eenzaam. Dankbaarheid kaapt ruimte weg van „giftige, negatieve emoties”, zoals jaloezie, wrok en spijt. Het opschrijven in een dagboek helpt om de dankbaarheid te internaliseren.

Maar je moet deze gewoonte niet inzetten om pijnlijke gevoelens weg te drukken. Emoties als verdriet, boosheid en schaamte kunnen signalen zijn dat je in actie moet komen. Stel, je bent gefrustreerd omdat je minder verdient dan een collega in dezelfde functie. Als je je vervolgens focust op je dankbaarheid dat je een leuke baan hebt, negeer je de prikkel om je wensen te bespreken op je werk.

Advertenties

2 reacties

Opgeslagen onder Psychologenpraktijk Gerie Hermans

Waarom we narcistischer zijn geworden

De psycholoog Jan Derksen geeft drie verklaringen hiervoor in een interview met Marilse Eerkens in de Correspondent.

Het artikel in de Correspondent begint met humor over het narcistische in deze tijd van de Amerikaanse standup-comedian Louis C.K. die zegt: ‘We leven in een waanzinnige en fantastische wereld die helaas wordt bevolkt door een waardeloze generatie verwende debielen.’ Hij windt er geen doekjes om maar het is alsof hij het laatste pamflet van Jan Derksen gelezen heeft: Iedereen een psychische aandoening?  Daarin staat dat de toename van psychische zorg kosten vooral veroorzaakt wordt door zorg aan de jeugd, de 25-minners. En dat is omdat ze verwend zijn, omdat ze minder goed hebben geleerd om met tegenslagen om te gaan.

Waarom we narcistischer zijn geworden

De eerste verklaring van Derksen is de neiging van ouders om te kiezen voor een ‘steriele’ opvoeding. Dit is een opvoeding waarbij ieder hobbeltje dat kinderen op hun levenspad tegenkomen voor hen wordt geëffend. Hierdoor neemt het aantal ‘narcistische ervaringen’ toe.

Verder leiden gebrekkige verlofregelingen voor ouders er gemakkelijker toe dat de zorg voor heel jonge kinderen in de eerste levensmaanden – cruciaal voor de totstandkoming van een veilige hechting – over (veel) meer personen verspreid wordt. Het zwakkere psychische fundament dat hierdoor kan ontstaan, brengt meer onzekere mensen voort met een sterkere behoefte aan aandacht en bevestiging. Daar kan de aandacht die kinderen krijgen als de ouders er wél zijn, niet altijd iets tegen doen. Derksen: “Het lijkt in de kindertijd op communicerende vaten: minder hechting produceert meer narcisme en omgekeerd.”

Als derde oorzaak noemt Derksen het wegvallen van ideologische structuren: een acceptabel kerkelijk kader, een vakbondsideologie, een liberale leefwijze of een socialistische belevingswereld. Dit betekent dat jonge mensen bij het zoeken naar hun identiteit meer dan ooit moeten varen op hun eigen kompas. Er is weinig om je tegen af te zetten of om je mee te identificeren.

Prestatiedruk

In het zelfde artikel uit de Correspondent komt ook Robert Vermeiren, professor Kinder- en Jeugdpsychiatrie, aan het woord.

Waar Derksen de nadruk legt op het verwennen legt Vermeiren de nadruk op de hoge eisen die aan 25-minners worden gesteld in een steeds complexere maatschappij, de prestatiedruk. En dat in een wereld in crisis met hoge jeugdwerkeloosheid. Dit samen kan de stijgende zorg-kosten voor de jeugd wel verklaren. Vermeiren voegt nog toe dat er ook veel jongeren hulp zoeken omdat ze mishandeld en misbruikt zijn. Die hebben vreselijke dingen meegemaakt en zijn verre van verwend.

Vermeiren vind de oplossing van Derksen dat er in de opvoeding niet verwend moet worden onbevredigend:

… we leven in een neoliberale maatschappij waarin het ‘ik’ sterk wordt verheerlijkt en waarin ‘falen’ geen pech meer mag zijn, maar altijd je eigen verantwoordelijkheid is. De overheersende gedachte is dat alles maakbaar is en altijd op te lossen. En dat gaat gepaard met een enorme druk op mensen. Daar is door de beste opvoeder niet ‘tegen op te voeden.’

Maar ook Derksen vindt dat er aan jongeren steeds hogere eisen worden gesteld. Hij vraagt zich af waar die prestatiedruk vandaan komt.

“We leven in een ‘ik’ cultuur en die wakkert de concurrentie flink aan. Het is in de afgelopen twintig jaar meer en meer gaan draaien om het ‘ik’ en minder om ‘de publieke zaak’. Dat zie je ook in het buitenland ook.”

De verklaringen van Derksen en Vermeiren vullen elkaar aan volgens mij. Het persoonlijke (de verwenning in het gezin) en het politieke (de neo-liberale maatschappij, de ‘ik’ cultuur) liggen in elkaars verlengde.

Misschien worden we minder narcistisch door nog eens om onszelf te lachen. Hier nog wat humor van Louis C.K. over egoïsme. Echt leuk!

Op dit blog staan meer berichten over het narcisme van onze tijd: Narcisme: “Dat maak ik zelf wel uit” en Vijf subtiele tekenen die duiden op narcisme.

3 reacties

Opgeslagen onder Opvoedkunde, Persoonlijk en politiek, Psychologie

Van huis weglopen wegens prestatiedwang

Onderstaand artikel komt van een journaliste van Al Jazeera: Jennifer Chang

Eerlijk gezegd werd ik er niet goed van toen ik het las. Toch wil ik er graag aandacht voor vragen. Het gaat om kinderen in Zuid-Korea die in de prostitutie belanden wegens prestatiedruk op het leren voor school.

Er blijkt hier weer eens uit hoe enorm belangrijk het is om perspectieven te blijven bieden aan jongeren die om een of andere reden niet een ‘hoge’ opleiding kunnen volgen. Voor mij is hoe succesvol een maatschappij hier in is, een graadmeter voor hoe beschaafd het land is.

Daarnaast lijkt het me goed om onze ideeën over intelligentie en academische prestaties kritisch te bekijken. Veel liever dan de twee vormen van intelligentie die gemeten worden in de intelligentieonderzoeken van Wechsler die alom gebruikt worden om succes op school te voorspellen, spreek ik van de door Howard Gardner onderscheiden zeven vormen van intelligentie. Al die zeven vormen van intelligentie zouden voor jongeren evenveel perspectief moeten bieden op betekenisvol en gewaardeerd bezig zijn op school en later in de maatschappij.

In ons land bieden wij kinderen die stress ervaren in verband met prestatiedruk op school faalangst-trainigen aan. Maar als de nadruk thuis, op school en in de maatschappij blijft liggen op het behalen van hoge cijfers, is het geven van faalangst-therapie eigenlijk dweilen met de kraan open.

Prestatiedwang

De nadruk die er ook in ons land wordt gelegd op cijfers en leerresultaten doet niets voor de intrinsieke motivatie voor het leren. Intrinsieke motivatie voor het leren komt voort uit het plezier dat men aan het leren op zich beleeft. Extrinsieke motivatie is de motivatie die in werking gesteld wordt door beloningen in het vooruitzicht te stellen: een compliment, een hoog cijfer, een hoog betaalde baan. Belangrijk maar niet de enige vorm van motivatie!

Hieronder het vertaalde en samengevatte artikel van Jennifer Chang.

De druk die de ouders op kinderen uitoefenen om hoge cijfers te halen leidt in Zuid Korea tot een pijnlijke hoeveelheid kinderen die uit huis vluchten en zichzelf als prostituee aanbieden.

Het strakke onderwijssysteem in Zuid-Korea wordt gezien als een belangrijke oorzaak voor het economische succes van het land. Maar er zijn ongeveer 200.000 jongeren, waarvan 60 procent tieners, die op straat rondzwerven. Ongeveer de helft ervan hebben gewerkt als prostituee  volgens de laatste cijfers van de regering.

Er wordt beweerd dat deze kinderen weglopen van huis om meer tijd  met hun vrienden door te brengen.

Volgens een professor van een vooraanstaande universiteit komt het echter door de extreem hoge academische prestatiedruk die er op de kinderen uitgeoefend wordt dat kinderen op straat belanden. De druk begint op het 12e jaar. Scholieren die in ‘highschool’ zitten worden door hun ouders gedwongen om tot laat ’s avonds te blijven studeren zodat ze later naar een vooraanstaand ‘college’ kunnen. Dit is de voorwaarde voor een goed-betaalde baan. Soms moeten ze tot 1 uur ’s nachts studeren! De professor wil anoniem blijven omdat het onderwerp in Zuid-Korea zeer gevoelig ligt.

Veel van deze kinderen gaan wonen in een ‘runaway family’, een groep tieners die elkaar ontmoet hebben op het Internet en die relaties met elkaar onderhouden gebaseerd op het verkopen van seks. Vaak wonen ze bij elkaar in hotelkamers waar al eerder prostitutie bedreven werd.

Het prostitutie-probleem in Zuid-Korea blijft iets waar de autoriteiten erg veel moeite mee hebben. De schatting is dat meer dan een miljoen vrouwen prostituee is. Ongeveer 20% van alle vrouwen tussen de 15 en 29 jaar.

In Zuid-Korea is is de bevolking voor 30% christelijk. Veel meer dan in andere oost-Aziatische landen. Het land is sterk beïnvloed door de VS.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Opvoedkunde, Persoonlijk en politiek