Tagarchief: echtscheiding

Vechten in het gezin

Op het moment probeer ik een (v)echtscheidend ouderpaar met twee vechtende kinderen te begeleiden. Een broer en een zus.

Ik doe moeite om de vader bij de begeleiding betrokken te houden. Hij heeft de kinderen wel eens geslagen, vooral zijn oudste zoon. Hij zegt dat hij geen gezag heeft over zijn kinderen en dat dit de schuld is van zijn vrouw. De moeder kan de bemoeienissen van haar man niet uitstaan. Hun strijd heeft een lange en ingewikkelde geschiedenis.

Een mooie regel over slaan en ik weet niet van wie die is: Met de hand die slaat zou je willen strelen en daar zit hem de pijn…

Zowel kinderen als de ouders hebben pijn van het vechten maar kunnen er niet mee stoppen. Misschien is de pijn die er zou zijn wanneer ze zouden ophouden met vechten nog veel erger. Pijn over het verlies van hoop op een veilig en gelukkig gezin en ook de angst voor alle veranderingen zijn niet te verdragen. Ze zitten vast in het gevecht. Het is erg moeilijk om hier uit te komen.

We proberen samen na te denken over hoe de interacties in het gezin werken. We leggen de coalities bloot. De kinderen gaan naar huis met het voornemen om een week geen ‘bondjes’ aan te gaan met hun vader, hun moeder of met hun veel jongere zusje van vier die ook onderdeel van de strijd is geworden. Ze gaan oefenen met nieuw gedrag. Ze proberen op een andere manier met elkaar om te gaan. Maar het is erg moeilijk.

5425359-broer-en-zus-start-een-gevecht-met-elkaar

Dan hoor ik dat de scheidingsaanvraag verandert van een gezamenlijke in een eenzijdige aanvraag. Dit kan omdat de partners niet uit Nederland komen en in sommige andere landen eenzijdige scheidingsaanvragen nog mogelijk zijn. Bij een eenzijdige aanvraag wordt de schuldvraag gesteld. De rechter kan een schuldige van de scheiding aanwijzen. Maar bij het zoeken naar een schuldige heeft niemand baat. Dit soort scheidingen zorgt voor veel onrust in het leven van de kinderen. In Nederland kan dit al niet meer sinds 1971 hoor ik van een advocaat.

In de laatste sessie met de moeder en de twee kinderen bleven de kinderen elkaar aanvallen. Een sfeer van rustig nadenken werd niet meer bereikt. De moeder probeerde hen te laten stoppen met vechten. Zij ziet er moe en somber uit. Elke volgende keer dat ik haar zie, zijn er grijze haren bijgekomen.

‘Wat is de goede reden om door te gaan met vechten?’, vraag ik aan de kinderen. Het meisje zegt dat ze anders in een slecht daglicht wordt geplaatst door haar broer. Zij moet zich verdedigen tegen zijn beschuldigingen. Zij heeft het gevoel dat haar moeder aan zijn kant staat. De jongen zegt dat zijn zus anders de baas over hem wordt. Goede redenen… daar halen we hun wensen en waarden uit. Graag in een goed daglicht staan. Graag zelf de baas zijn. Maar hoe stoppen ze met vechten als hun ouders er zelf niet mee kunnen stoppen?

In het gedicht hieronder wordt misschien wel de pijn van deze twee vechtende kinderen verwoord. De pijn die onder al hun gevechten doorstroomt.

Dat ik van mijn vader hou,
Doet mijn moeder soms verdriet.
En dat ik van mijn moeder hou,
Dat weet mijn vader niet.
Zo draag ik mijn geheimen mee.
En loop van hier naar daar.
Nog altijd hou ik van die twee,
Die hielden van elkaar.

Willem Wilmink

 

Advertenties

2 reacties

Opgeslagen onder Psychologie, proza en poëzie, Systeemtherapie